Χάσαμε, λοιπόν, τον Γιάννη Μπρούζο. Η επάρατος νόσος τον κυνήγησε ανηλεώς και, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, το πείσμα του ίδιου και τη συμπαράσταση των δικών του ανθρώπων, τον κατέβαλε. Όμως, δεν τον νίκησε.
Δεν τον νίκησε γιατί, μέσα από αυτή τη μάχη, «έκανε οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου» (Ανδρέας Εμπειρίκος). Έδειξε, δηλαδή, σε όλους μας πόσο ακριβό πράγμα είναι η ζωή, όχι η ανούσια κι η άχαρη, αλλά η ζωή γεμάτη αγώνα, αγάπη και συλλογικότητα. Την ώρα που κινδύνευε να χάσει τη ζωή του μάς δίδασκε πώς να κάνουμε σπουδαία τη δική μας.
Ο Γιάννης ήταν παρών σε όλες τις μάχες που βρέθηκαν μπροστά του, επιστημονικές, εκπαιδευτικές, ανθρώπινες, πολιτικές. Βρεθήκαμε συνοδοιπόροι και συν-μαχητές. Και ακόμα και στις πολύ δύσκολες στιγμές του. Ακόμα κι όταν η ατονία, η αδυναμία κι η κούραση τον πίεζαν, έσπευδε να συμπαρασταθεί στους συντρόφους του και τα πολιτικά τους εγχειρήματα. Ρωτούσε και παρευρισκόταν, άκουγε προσεκτικά και συνέβαλε εάν θεωρούσε ότι αυτό έχει νόημα.
Μια Κυριακή πρωί, τον είδαμε σε μια υπέροχη εκδήλωση στου Ζωγράφου, για το βιβλίο του, καταβεβλημένο και ασθμαίνοντα, να τοποθετείται για αυτό, τον γιο του, τη ζωή, τον αγώνα. Το ίδιο απόγευμα, αντί να ξεκουραστεί, βρέθηκε στην εκδήλωση του Μάχομαι για τα εκπαιδευτικά πράγματα, γιατί κατανοούσε ότι ένα νέο εγχείρημα θέλει στήριξη. Και την πρόσφερε. Το ίδιο και στις εκλογές τoυ ΣΙΕΛ, συμπαραστεκόταν στο εγχείρημα των συντρόφων.
Ο αγώνας ήταν η ανάσα του- κι η συλλογικότητα επίσης, ως μορφή ουσιαστικής ανθρώπινης σχέσης. Αντιμετώπιζε τις συλλογικότητες που συμμετείχε όπως την οικογένειά του και τα στενά αγαπημένα του πρόσωπα. Όσο για αυτά, βίωσαν πολλή αγάπη από μέρους του. Και η μορφή του βιβλίου του «γράμματα στο γιο μου» δεν είναι αφορμή, δεν είναι πρόσχημα. Απευθύνεται πραγματικά στον αγαπημένο του Στέλιο, που του έδινε κουράγιο σε αυτήν τη μάχη.
Είναι τυχεροί όσοι σχετίστηκαν μαζί του, όσοι συναγωνίστηκαν, διασκέδασαν, συζήτησαν. Αυτός είναι ο πλούτος της Αριστεράς. Σαν τον Γιάννη Μπρούζο. Τον Γιάννη όλων μας, που δεν χάθηκε, φωλιάζει στις καρδιές μας εμπνεόμαστε από αυτόν, σαν να είναι ακόμα δίπλα μας.
ΜΑΧΟΜΑΙ – Ενωτική Αγωνιστική Παρέμβαση στην Ιδιωτική Εκπαίδευση