Μαζικό, ενωτικό και μαχητικό σωματείο στα χέρια των εργαζόμενων,
για νίκες και κατακτήσεις σήμερα!
Συναδέλφισσα, συνάδελφε,
Η ιδιωτική εκπαίδευση αποτελεί έναν κυρίαρχο κλάδο στον τομέα παροχής υπηρεσιών για την ελληνική οικονομία. Παλαιότερα, λειτουργούσε συμπληρωματικά στη σχετικά υποβαθμισμένη αλλά υπαρκτή δημόσια δομή. Με τα μνημόνια και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η ιδιωτική εκπαίδευση διογκώνεται: ιδιωτικά πανεπιστήμια, μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση, φροντιστήρια που γιγαντώνονται, ιδιωτικά σχολεία που πληθαίνουν και πολλαπλασιάζουν τις εγγραφές τους, ενώ εξαπλώνεται ραγδαία η «μελέτη» (γυμνασίου και δημοτικού).
Ο κύκλος, βέβαια, της κυριαρχίας της ιδιωτικής εκπαίδευσης δεν έχει ολοκληρωθεί. Απομένει η ολοκληρωτική υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης και η εμπέδωση των αλλαγών στο πανεπιστήμιο. Όντως, στο δημόσιο σχολείο συνεχίζονται οι καθυστερήσεις στις τοποθετήσεις εκπαιδευτικών, δεν συντηρούνται οι υποδομές (κτίρια, εργαστήρια), ενώ στο όνομα της «αξιολόγησης» ξεκινούν οι συνδικαλιστικές διώξεις. Το σχολείο μετατρέπεται από φορέα μόρφωσης και κατάρτισης σε φορέα παιδοφύλαξης. Την ίδια ώρα, στην παραμικρή μαθητική αντίδραση, σπεύδει η αστυνομία ή ο εισαγγελέας. Στο πανεπιστήμιο, αφού καταργήθηκε πρώτα το άσυλο, προωθούνται οι διαγραφές φοιτητών, ενώ είχαμε την πρώτη εκκένωση κατάληψης, αποφασισμένης από φοιτητικό σύλλογο.
Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε ένα συμπέρασμα: Στόχευση είναι η διαρκής υπονόμευση και υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας προς όφελος της ιδιωτικής.
Η πραγματικότητα για τις/τους εκπαιδευτικούς
Η εργασιακή καθημερινότητα των εκπαιδευτικών στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα διαμορφώνεται σταθερά και με γρήγορους ρυθμούς σε μια συνθήκη επισφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας. Ο ρόλος μας συνεχώς υποβαθμίζεται και η εργασία μας απαξιώνεται, τα εργασιακά μας δικαιώματα καταπατώνται.
ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ
Τα φροντιστήρια, πλέον, μετατρέπονται σε οργανωμένες επιχειρήσεις, με σύνθετες λειτουργίες (πανελλήνιες, μελέτη, ξένες γλώσσες, σχέδιο κ.ά.) και πολλούς εργαζόμενους, γεγονός που ωθεί παλιά ή μικρά φροντιστήρια, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν, σε κλείσιμο. Αλυσίδες μεγεθύνονται (Πουκαμισάς και Διακρότημα), δημιουργούνται νέες (Αξία, Εν τάξη, Υποδομή, Νους) ή γιγαντώνονται περιφερειακά φροντιστήρια και κυριαρχούν ανά περιοχές (Μέθοδος, Αλιμπινίσης, Έμφαση, Εν Δυνάμει).
Προσελκύονται «επενδυτές» (πολλοί δεν σχετίζονται με την εκπαίδευση), ενώ εργάζονται πια στον κλάδο ειδικοί στη διοίκηση ή στη διαχείριση έμψυχου δυναμικού.
Σταθερός σύμμαχος σε αυτή την πραγματικότητα είναι, για τους φροντιστηριάρχες, οι εργασιακές σχέσεις: υπασφάλιση και συστηματική παραβίαση των νόμιμων αμοιβών, ενώ η (απλήρωτη) συμμετοχή σε κάθε είδους δραστηριότητες είναι πια ο κανόνας. Ο πιο βασικός, όμως, σύμμαχος στην κερδοφορία των φροντιστηρίων είναι η ανυπαρξία Συλλογικών Συμβάσεων. Με την κατάργησή τους, την εποχή των μνημονίων, οι αμοιβές καταβαραθρώθηκαν, ενώ οι συνθήκες χειροτέρεψαν κατά πολύ, φέρνοντας μας στα όρια της επιβίωσης.
Παρά όλη αυτήν τη δύσκολη πραγματικότητα, δεν το βάζουμε κάτω!
Προσανατολιζόμαστε σε νίκες που θα βελτιώσουν την καθημερινότητά μας και, για αυτό, έχουμε συμμετάσχει με όλες μας τις δυνάμεις σε αγώνες και διεκδικήσεις του σωματείου και των εργαζομένων του κλάδου που πέτυχαν μια σειρά από σημαντικές νίκες : Στον Αλιμπινίση το σωματείο έβαλε φρένο στη δουλειά τις Κυριακές και στον Πουκαμισά Νέας Σμύρνης πετύχαμε να καταβληθούν αποζημιώσεις μη ληφθείσης αδείας πολλών ετών. Στον Δαλιάνη και στην Άνωση επιβάλλαμε στην εργοδοσία να προσλάβει με νόμιμες συμβάσεις σε όσους/ες δεν είχαν και εργάζονταν ανασφάλιστοι. Στον Πυρφόρο καταφέραμε οι πληρωμές να γίνονται στην ώρα τους, να καταβάλλονται κανονικά οι αποδοχές για τις αργίες και να τηρούνται τα διαλείμματα και η 45λεπτη ώρα. Στην Άριστη Ιδέα, ακόμα και στο Μητροπολιτικό κολλέγιο, καταφέραμε να καταβληθούν χρωστούμενα πολλών μηνών! Όλοι αυτοί οι αγώνες συναδέλφων που υποστηρίχθηκαν και οργανώθηκαν μέσα από το σωματείο μας γεμίζουν δύναμη για να συνεχίσουμε τον αγώνα για τη μεγάλη διεκδίκηση του κλάδου, την κατοχύρωση της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.
ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Στα ιδιωτικά σχολεία (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια), οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί βιώνουμε ισοπεδωτική καταπάτηση των δικαιωμάτων μας. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η υπερεργασία. Πιο συγκεκριμένα, το εργασιακό ωράριο καταπατάται και ξεπερνά το νόμιμο διδακτικό και διοικητικό ωράριο (με συνεδριάσεις, συμβούλια, ενημερώσεις γονέων), ενώ τα καθήκοντά μας διευρύνονται. Υφιστάμεθα συνεχή αξιολόγηση, είτε άτυπα είτε τυπικά, μέσω διάφορων -αμφιβόλου επιστημονικού κύρους και δεοντολογίας- τύπων αξιολόγησης, που οδηγούν σε ψυχική εξουθένωση. Καθημερινά απαιτείται εκπαιδευτικό υλικό, χωρίς πρόσθετη αμοιβή ή πνευματικά δικαιώματα. Υπάρχει πλήθος (απλήρωτων) δράσεων τα απογεύματα ή τα Σαββατοκύριακα (συναντήσεις γονέων, bazaars, σεμινάρια). Καταλήγουμε να ξοδεύουμε έναν τεράστιο αριθμό εργατοωρών που δεν πληρώνεται βάσει του ειδικού ωρομισθίου, όπως προβλέπεται για τις υπερωρίες των δημόσιων εκπαιδευτικών. Η συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτικών σχολείων δεν πληρώνει δώρα ή επιδόματα που δικαιούμαστε. Ταυτόχρονα, με τον νόμο Κεραμέως (4713/2020) με τις ελεύθερες αναιτιολόγητες απολύσεις, ο εκάστοτε σχολάρχης μπορεί να απολύσει κατά το δοκούν, χωρίς υποχρέωση τεκμηρίωσης αυτής της ενέργειας όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Αυτό αυξάνει τις αυταρχικές εργοδοτικές συμπεριφορές που στοχεύουν στην καταστολή των αντιδράσεων ή της συνδικαλιστικής δράσης.
Ταυτόχρονα, πολλά ιδιωτικά σχολεία αγοράζονται από μεγάλα διεθνή funds, τα οποία ενδιαφέρονται για τη συσσώρευση πλούτου, χωρίς καμία πρόθεση να σεβαστούν τα εργασιακά μας δικαιώματα.
Μικρή αχτίδα φωτός ήταν η κατάκτηση ενός χρόνιου αιτήματος των ιδιωτικών εκπαιδευτικών που σχετίζεται με την αναγνώριση της προϋπηρεσίας μας κατά 0,9 μορίου ανά μήνα (από τον νόμο Γαβρόγλου κι έπειτα δεν υπήρχε αναγνώριση της προϋπηρεσίας). Η αναγνώριση προήλθε από τη θαρραλέα κίνηση από εμάς, τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, που πριν από πέντε χρόνια κινηθήκαμε νομικά και προσφύγαμε στο ΣτΕ και στο διοικητικό δικαστήριο.
ΣΤΑ ΚΟΛΛΕΓΙΑ -ΣΑΕΚ
Η εργασιακή πραγματικότητα στον χώρο της ιδιωτικής μεταλυκειακής εκπαίδευσης χαρακτηρίζεται κυρίως από την εντεινόμενη εργασιακή επισφάλεια και μια συνθήκη απουσίας βασικών δικαιωμάτων για τους εκπαιδευτικούς. Αυτό, μάλιστα, συμβαίνει σε μια περίοδο που αυξάνεται το μερίδιο του κλάδου στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ τα κέρδη για τους επιχειρηματίες του κλάδου διογκώνονται.
Πιο συγκεκριμένα, οι συμβάσεις εργασίας μας είναι σχεδόν αποκλειστικά ατομικές, ορισμένου χρόνου και με ημερομηνίες λήξης που δεν επιτρέπουν πολύ συχνά στους εργαζόμενους/-ες να λάβουν επίδομα ανεργίας για τους καλοκαιρινούς μήνες. Τα δώρα και οι άδειες δεν κατατίθενται ξεχωριστά και στο νόμιμο ύψος, αλλά ενσωματώνονται στο ωρομίσθιο. Αντίστοιχα, ένα μεγάλο μέρος των απαραίτητων εργασιών εκτός χώρου δουλειάς μας δεν αποζημιώνεται, ενώ οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν κανένα οικονομικό μερίδιο ή πνευματικά δικαιώματα. Ακόμα, απουσιάζει κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτευσης και το πλαίσιο είναι εντελώς αρρύθμιστο με ευθύνη των υπουργείων, ενώ πολλοί εκπαιδευτικοί υποχρεούνται να διεκπεραιώνουν καθήκοντα (κυρίως διοικητικά) τα οποία δεν ορίζονται σαφώς. Ταυτόχρονα, οι 6μηνες και 8μηνες συμβάσεις που υπογράφουμε, λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για την αποδοχή του συνόλου των αντεργατικών και παράνομων απαιτήσεων των εργοδοτών.
Για εμάς ως ΜΑΧΟΜΑΙ, είναι απαραίτητο να ενταθούν οι διεκδικήσεις και να αποτυπωθούν σε ένα σχέδιο σύμβασης σε Κολλέγια/ΙΕΚ/ΣΑΕΚ, με τη συμπαράσταση των εργαζομένων από αυτούς τους χώρους δουλειάς. Επίσης, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αυξήσουμε τις πιέσεις μας και στα αντίστοιχα υπουργεία που έχουν -ηθελημένα- αφήσει το εργασιακό πλαίσιο χωρίς καμία ρύθμιση, και να καταγγέλλουμε σταθερά και μαχητικά τις αυθαιρεσίες των ομίλων.
Για τις άλλες ειδικότητες
Στο παραπάνω πλαίσιο, καθώς οι φορείς παροχής ιδιωτικής εκπαίδευσης πολλαπλασιάζονται και διογκώνονται, απασχολούν πλήθος ειδικοτήτων χωρίς αμιγώς εκπαιδευτικό έργο (γραμματείς, καθαριστές/-στριες, επιστήμονες του ανθρώπινου δυναμικού, οδηγούς, τεχνικούς κ.ά.). Οι εργαζόμενες/-οι αυτοί εργάζονται με συνθήκες ελαστικής εργασίας, με μπλοκάκι ή ωρομίσθιοι, είναι κατά κανόνα κακοπληρωμένοι και έρχονται αντιμέτωποι με πολλαπλές παράλογες απαιτήσεις των εργοδοτών. Προοπτικά, οι εργαζόμενες/-οι αυτοί στοχεύουμε να ενταχθούν σε συλλογικές συμβάσεις που θα αφορούν τους εργασιακούς χώρους της ιδιωτικής εκπαίδευσης, με πλήρη δικαιώματα και ικανοποιητικές αμοιβές.
Ως ΜΑΧΟΜΑΙ – Ενωτική Αγωνιστική Παρέμβαση στην Ιδιωτική Εκπαίδευση:
Διεκδικούμε καθημερινά στους χώρους δουλειάς! Δεν κάνουμε βήμα πίσω από τα εναπομείναντα δικαιώματα (χρόνος εργασίας, αμοιβές, συνθήκες, απλήρωτη απασχόληση), δεν υποχωρούμε μπροστά στην αυθαιρεσία των εργοδοτών! Διαμορφώνουμε πυρήνες εργαζομένων με άξονα τη διεκδίκηση απέναντι στους μεμονωμένους εργοδότες!
Διεκδικούμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας από τους εργοδοτικούς φορείς, τους ομίλους, τα μεγάλα φροντιστήρια/παλεύουμε -με το εργατικό κίνημα- για αλλαγές στη νομοθεσία, ώστε να κηρύσσονται οι Συλλογικές Συμβάσεις καθολικές και υποχρεωτικές. Πέρα από τη διεύρυνση των δικαιωμάτων, αγωνιζόμαστε για ουσιαστικές αυξήσεις, ώστε να μπορούμε να ζούμε από το επάγγελμα του ιδιωτικού εκπαιδευτικού, του εργαζόμενου σε δομές ιδιωτικής εκπαίδευσης!
Αγωνιζόμαστε για ανθρώπινους ρυθμούς εργασίας! Διεκδικούμε την εξάλειψη της απλήρωτης εργασίας (ενημερώσεις γονέων, συσκέψεις, δραστηριότητες, συνεδριάσεις). Να μην αφιερώνουμε ούτε μια ώρα στην εργασία που δεν θα την πληρωνόμαστε! Ταυτόχρονα, διεκδικούμε τον περιορισμό αυτών των δραστηριοτήτων σε αυτές που είναι απόλυτα απαραίτητες, καθώς πολλές από αυτές είναι ανούσιες και αχρείαστες.
Αγωνιζόμαστε για δημόσια δωρεάν παιδεία! Στηρίζουμε το δικαίωμα για δημόσια και δωρεάν πρόσβαση στην παιδεία καθώς πρόκειται για δημόσιο αγαθό. Αναγνωρίζουμε την αξία της στην κοινωνία και την αναγκαιότητα για τη δημιουργία κοινωνικά, πνευματικά και πολιτικά ολοκληρωμένων ανθρώπων. Παλεύουμε για μια παιδεία που θα αποτελεί φορέα διαπαιδαγώγησης για όλες κι όλους ανεξάρτητα από οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια. Στηρίζουμε την κριτική κι απελευθερωτική εκπαίδευση μακριά από τις μηχανιστικές μεθόδους που μόνο σκοπό έχουν την αναπαραγωγή του άδικου κοινωνικού συστήματος!
Παλεύουμε μαζί με το μαχόμενο κίνημα της εκπαίδευσης, το φοιτητικό και το μαθητικό κίνημα για την ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών κυβέρνησης – Ε.Ε. – Ο.Ο.Σ.Α. Συντασσόμαστε με όλο το μαχόμενο εργατικό κίνημα για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής κυβέρνησης -Ε.Ε.- εργοδοτών.
Μαχόμαστε καθημερινά για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες! Είμαστε ενάντια στο κλίμα φόβου, που κλείνει τους ανθρώπους στο καβούκι τους, τους αποξενώνει κι εν τέλει τους συνθλίβει! Οι εκπαιδευτικοί να σταθούν στα πόδια τους, να αναγνωρίσουν την κρισιμότητα του κοινωνικού τους ρόλου! Να μη σταματούν να μιλούν για ειρήνη και δικαιοσύνη!
Παλεύουμε για να σταματήσει η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού!. Απαιτούμε διακοπή κάθε είδους σχέσης με το κράτος-τρομοκράτη Ισραήλ. Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Ενάντια στους πολέμους και τους πολεμικούς εξοπλισμούς του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και στη συμμαχία της κυβέρνησής μας με τους φονιάδες των λαών.
Με τι συνδικαλισμό προωθούμε το παραπάνω σχέδιο:
Σκοπός μας είναι, όσο μας αναλογεί, να δώσουμε νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά και δυναμική στη συνδικαλιστική μας δράση και πρακτική. Θεωρούμε πως αυτό αποτελεί έναν σημαντικό και ουσιαστικό στόχο, ώστε ο συνδικαλισμός να είναι χρήσιμος, κρουστικός και επίκαιρος, να πετυχαίνει νίκες στο σήμερα, να δίνει μακρόπνοη προοπτική στο σωματείο και να αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα.
Πιστεύουμε πως το σωματείο πρέπει να είναι «σωματείο των συναδέλφων/-φισσών»! Μακριά από γραφειοκρατικές λογικές και κλειστές συσκέψεις κορυφών, με ουσιαστική συμμετοχή του συνόλου των μελών του σωματείου, μαζικές και οργανωμένες γενικές συνελεύσεις και τακτικά ανοιχτά Δ.Σ., τα οποία θα μετεξελιχθούν και σε χώρο υποδοχής για νέους/-ες εργαζόμενους/-ες, οι οποίοι/-ες θα έρχονται κοντά στο σωματείο και θα αποτελούν ταυτόχρονα σημείο αναφοράς για ζητήματα που ο κάθε συνάδελφος/ισσα θέλει να θέσει.
Ταυτόχρονα, η συνδικαλιστική μας πρακτική οφείλει να είναι μαχητική και συγκρουσιακή. Οι ιεραρχήσεις και τα επίδικα της εκάστοτε περιόδου να μην μένουν ως αιτήματα σε ένα πλαίσιο ή μια απόφαση, αλλά να οργανώνεται από το σύνολο του σωματείου ένα σχέδιο δράσης και πάλης. Θα δίνει μάχες στο σήμερα και θα πιέζει την εργοδοσία με τα μέσα που επιλέγουμε, ώστε να πετύχει νίκες, να δίνει νέα πνοή στην εργασιακή μας καθημερινότητα και έμπνευση για τους αγώνες του μέλλοντος.
Ο συνδικαλισμός που θέλουμε να πρεσβεύουμε είναι ενωτικός, συμπεριληπτικός και σύγχρονος. Χτίζεται στη βάση μετώπου των εργαζομένων κατά των εργοδοτών, αναγνωρίζοντας το ταξικό μας συμφέρον και επιδιώκει την κοινή δράση των εργαζομένων ώστε να διεκδικούμε και να μαχόμαστε από κοινού. Σε αυτό το πλαίσιο επιδιώκουμε κοινές δράσεις και συντονισμό με το σωματείο Βύρων και την ΟΙΕΛΕ, τον ΣΙΕΛ όπως και με τα αντίστοιχα σωματεία πανελλαδικά. Έχοντας επίγνωση των πολιτικών διαφορών μας, στοχεύουμε στην κοινή πάλη για τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας, ταυτόχρονα τόσο εντός των θεσμοθετημένων δομών του συνδικαλιστικού κινήματος, όσο και εκτός των τειχών τους.
Θεωρούμε επίσης απαραίτητο το σωματείο μας να ενισχύσει και να εμπλουτίσει τον εξωστρεφή χαρακτήρα του. Έχοντας στραμμένη συνεχώς τη ματιά του στους χώρους δουλειάς, μέσω των εξορμήσεων και της παρουσίας του να παγιωθεί στη συνείδηση των συναδέλφων/ισσών ως ο φυσικός τους σύμμαχος, με πρόσωπο, αξιοπιστία και συναδελφική αλληλεγγύη. Η πρόσφατη εμπειρία μας ως ΜΑΧΟΜΑΙ μάς έχει δείξει πως αυτή η πρακτική λειτουργεί υπέρ της μαζικοποίησης του σωματείου, της αναγνωρισιμότητάς του στα μάτια των συναδέλφων/-φισσών και μας δίνει τη δυνατότητα να αφουγκραστούμε καλύτερα τις ανάγκες τους ανά χώρο δουλειάς. Είναι σημαντικό, ταυτόχρονα, να μπορέσουμε να οργανώνουμε τακτικά θεματικές εκδηλώσεις και ανοιχτές συζητήσεις, να διατηρούμε παρουσία σε κάθε εργασιακό χώρο που καταγγέλλονται εργοδοτικές αυθαιρεσίες και να ανοίγουμε τα ζητήματα στις γειτονιές και στους γονείς.
Με βάση τη μεθοδολογία που εκφράσαμε, θεωρούμε ότι η απουσία του ΣΕΦΚ από την ομοσπονδία αφαιρεί δυνατότητες από τη δράση μας. Στο τελευταίο της συνέδριο, η ΟΙΕΛΕ με συντριπτική πλειοψηφία αποφάσισε τη μη ένταξή μας στην Ομοσπονδία, παρά την επιχειρηματολογία μας. Πρακτικά, η διεύρυνσή μας σε μη καθηγητικές ειδικότητες μάς αφαίρεσε τη δυνατότητα παρέμβασης σε ένα ευρύτερο ακροατήριο -και μάλιστα πανελλαδικό- και ιδιωτικών εκπαιδευτικών, ενώ δεν προσέφερε ουσιαστική συσπείρωση, καθώς τα αποτελέσματα ήταν από ελάχιστα έως μηδαμινά. Επιπλέον, στο πανεκπαιδευτικό μέτωπο που οικοδομείται από τα συνδικάτα δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης, λόγω της κεντρικής στόχευσης της κυβέρνησης στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών συνολικά, ο ΣΕΦΚ αδυνατεί να παρέμβει με τις επεξεργασίες και το προωθημένο του περιεχόμενο.
Στην παραπάνω κατεύθυνση, δεν περισσεύει κανένας και καμία. Επιδιώκουμε το σωματείο και οι θέσεις του να είναι υπόθεση όλων όσοι/-ες υφίστανται ταξική εκμετάλλευση, αίροντας εθνικούς, έμφυλους ή άλλους διαχωρισμούς και να βρίσκει καθένας/-μία στον ΣΕΦΚ τον χώρο και τη δυνατότητα να ακουστεί, να συνδιαμορφώσει και να αποφασίσει. Παλεύουμε απέναντι σε κάθε μορφή φασισμού, ρατσισμού, σεξισμού. Από αυτήν τη σκοπιά, το σωματείο είναι ο χώρος μέσα από τον οποίο μπορούμε να παλέψουμε όχι μόνο για τα οικονομικά ζητήματα αλλά και ενάντια σε ρατσιστικές συμπεριφορές στους χώρους εργασίας, σε σεξουαλικές παρενοχλήσεις, σεξιστικές και παραβιαστικές πρακτικές αλλά και για ζητήματα όπως η προστασία της μητρότητας και οι άδειες εμμήνου ρύσης.
Στόχοι για την προοπτική του σωματείου
Καθήκον μας είναι να δημιουργήσουμε έναν οδικό χάρτη για το μέλλον του σωματείου. Ως ΜΑΧΟΜΑΙ στοχεύουμε:
1. Το σωματείο μας να μαζικοποιηθεί! Θέλουμε να απευθυνθούμε σε περισσότερες/-ους συναδέλφισσες/-ους, να συνομιλήσουμε και να συνδιαμορφώσουμε τα επόμενα βήματά μας. Θέλουμε να ριζώσουμε σε όλους τους εργασιακούς χώρους της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, θεωρούμε ότι είναι εφικτό τα μέλη του σωματείου να διπλασιαστούν κι έτσι οι συνελεύσεις, οι εξορμήσεις κι οι εκδηλώσεις μας να είναι μαζικότερες.
2. Οι διαπραγματεύσεις για τη ΣΣΕ να ξεκινήσουν άμεσα! Η διαδικασία διαμόρφωσης της ΣΣΕ να γίνει από κοινού με το σωματείο του Βύρωνα και την ΟΙΕΛΕ. Άμεσα να ρυθμιστούν οι μισθοί μας με βάση τις ανάγκες μας. Απαιτούμε την αύξηση των μισθών μας με βασικό ωρομίσθιο 13,82 € μικτά για κάθε ώρα απασχόλησης!
3. Να γίνει καταστατική συνέλευση του σωματείου! Κομβικής σημασίας ζήτημα είναι η τοποθέτηση του συνόλου των μελών του σωματείου για τη μέχρι τώρα δράση του και την επίτευξη των στόχων του. Θεωρούμε πως για να επιτευχθούν οι μελλοντικοί στόχοι μας κι ιεραρχώντας την υπογραφή της ΣΣΕ ως την κατευθυντήρια γραμμή μας. Προτείνουμε σε αυτήν τη βάση τη συνδιαμόρφωση όλων των απαραίτητων καταστατικών αλλαγών προκειμένου να επανενταχθεί το σωματείο στην ΟΙΕΛΕ, με τη μετατροπή του σε ένα σύγχρονο διευρυμένο ομοιοεπαγγελματικό σωματείο όλων των εκπαιδευτικών που εργάζονται σε δομές της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
4. Να οργανωθούν θεματικές συζητήσεις-συσκέψεις! Θέλουμε το σωματείο να γίνει ένας χώρος στον οποίο όλες/οι οι συναδέλφισσες/οι να συμμετέχουν ενεργά, να συζητούν για τις εξελίξεις του κλάδου, να ανοίγουν δρόμους για το μέλλον. Μέσα από τη διενέργεια εκδηλώσεων και συζητήσεων με διαφορετικό θέμα κάθε φορά μπορούμε να δώσουμε οξυγόνο στην αποπνικτική εργασιακή καθημερινότητα.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Εμείς οι εργαζόμενοι στην ιδιωτική εκπαίδευση γνωρίζουμε καλά ότι είμαστε σκληρά εργαζόμενες/-οι, ότι ζούμε σε δυσχερείς συνθήκες κι ότι είμαστε έκθετες/-οι στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες.
Αφήνουμε πίσω τον δρόμο της απομόνωσης, του ατομισμού και των ευχολογίων!
Πιστεύουμε ότι ενωμένες/-οι μπορούμε να δυναμώσουμε, μπορούμε να πετύχουμε νίκες διαμορφώνοντας ένα σωματείο μαχητικό, αγωνιστικό, ταξικό και νικηφόρο.
Mαχόμαστε για τις νίκες που μας αξίζουν!
ΜΑΧΟΜΑΙ – Ενωτική Αγωνιστική Παρέμβαση στην Ιδιωτική Εκπαίδευση
